تبليغاتX
زیباترین قفس
ترانه های من
چقد دستاتو کم دارم

چقد دلتنگ چشماتم

تورو میبینم از دورو

هنوز محو تماشاتم

چه بی حاصل به دور تو

مثل پروانه میگردم

گناهم شاید این بوده

که من عاشقترین مردم...  

                                     تا بکی چشم انتظاری ؟ سوختم

 

ن گریه کن ای دیده ی  در خون نشسته

ناله سر کن  بغض در گلو شکسته

رفته اون که همدم و همراه من بود

سخت رفتن بی تو با پاهای خسته

وقتی رفتی نبض لحظه  بی صدا شد

قامت من با شکستن آشنا شد

وقتی رفتی در بروی  غصه واشد

همدم من گریه ی بی انتها  شد

کاش میذاشتی سر رو شونم نازنینم

کاش  می موندی ای امید  آخرینم

باورم نمیشه هرگز این جدایی

باورم نمیشه رفتی  که نیایی

رفتی و تو گوش من زنگ صداته

همدم بودن من خاطره هاته

تو مثل قله های کوه های بی عبوری

مثل طلوع  خورشید زیباو پر غروری

با اینهمه  صبوری من  بیتو ناصبورم

بامن بمون  که بی تو خاموش و صوت و کورم

حالا که عاشقم من  تو اوج بی قراری

به من نگو دوسم نداری

با اینهمه  محبت من باورم  نمیشه

میخوای منو تنها بذاری

چشمای خیسم رو نگاه کن

من بغض ابر گریه دارم

دستاتو واکن تا تو دستات

بارون بشم اروم ببارم

وقتی نیستی  سخت بی تو

دل به تنهایی سپردن

سخت بی تو لحظه هارو

با غم فردا شمردن

بی تو زردو بی نشونم

مثل روزای خزونم

با تو بودن آرزومه

کاش فقط این رو بدونی

عمر روزای جوونی

مثل رویا بی دوومه

 
Roshni Se Bhare Bhare
Bhare Bhare Naina Tere
Roshni Se Bhare Bhare
Bhare Bhare Naina Tere
Chooke Bole Na Choo Na Mujhe
Chooke Bole Na Choo Na Mujhe


Sapnon Se Bhare Bhare
Bhare Bhare Naina Tere
Sapnon Se Bhare Bhare
Bhare Bhare Naina Tere
Chooke Bole Na Choo Na Mujhe
Chooke Bole Na Choo Na Mujhe


Dhoonda Hai DHoonda Hai Tujhe
Aakash Upar Tale
Shayad Kisi Badri Mein
Lipti Hui Tu Mile


Oh Dhoonda Hai Dhoonda Hai Tujhe
Aakash Upar Tale
Shayad Kisi Nadiyaa Pe
Chalta Huva Tu Mile


Roshni Se Bhare Bhare
Bhare Bhare Naine Tere

Chooke Bole Na Choo Na Mujhe
Chooke Bole Na Choo Na Mujhe

Maine Samay Rok Ke
Tere Pata Poocha Hain
Mili Nadi Se Kehke
Saagar Tale Dhoonda Hain


Ho Lehron Pe Chalte Huva
Paani Ke Phan Choote Hain
Jaise Tere Haath Ho
Mera Yeh Tan Choote Hain


Roshni Se Bhare Bhare
Bhare Bhare Naina Tere

Chooke Bole Na Choo Na Mujhe
Sapnon Se Bhare Bhare
Bhare Bhare Naina Tere

Chooke Bole Na Choo Na Mujhe
Chooke Bole Na Choo Na Mujhe

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم بهمن 1385ساعت 11:28  توسط افلاطون  | 

تا بکی چشم انتظاری؟ سوختم

عـــشق یـــعنی مهــر بـی چــون و چـرا ........ عـــشق یـــعنی کــــوشــش بـــی ادعـــــا

عـــشق یـــعنی مهــر بـی امـــــا ، اگـــر ........ عـــشق یـــعنی رفــــتـنِ بـــا پـــایِ ســـر

عـــشق یـــعنی دل تـپـیدن بـــهـر دوست ........ عـــشق یـــعنی جــان مـن قربــان اوست

عـــشق یـــعنی خـــواندن از چشمـان او ........ حـــرف هـــای دل، بــــدون گـــفـــتـــگـو

عـــشق یـــعنی عــــاشق بـــی زحــمـتی ........ عـــشق یـــعنی بـــوســـه ی بــی شهوتی

عـــشق، یـــــارِ مــهــــربــــان زنــــدگی ........ بـــــادبـــــان و نـــــردبـــــــان زنــــدگـــی

عـــشق یـــعنی دشــت گلکــــاری شـــده ........ در کـــــویـــری چشمه ای جــــاری شـده

یـــک شقایــق در میـــــان دشتِ خـــــار ........ بـــاور امــکان بــــا یــــک گــــل بهـــــار

در خــــــزانی بـــرگــریز و زرد و سخت ........ عـــشق، تــــابِ آخـــرین بــــرگ درخــت

عـــشق یـــعنی روح  را  آراســـــــتــــن ........ بـــی شـمـــار افــتـــادن و بـــرخـــاسـتـن

عـــشق یـــعنی زشـــتیِ زیـــبـــــا شـــده ........ عـــشق یـــعنی گــــنگی گـــــویــــا شـــده

عـــشق یـــعنی مهـــربــــانی در عــــمـل ........ خــلــق کـــیــفـــیــت بـــه کـــنـدوی عسل

عـــشق یـــعنی گُـل بـه جــای خــار باش ........ پـــــل بــــه جــــای ایـن همه دیـوار باش

عـــشق یـــعنی یـــک نــــگـاه آشـــنـــــا ........ دیــــدن افـــــتـــادگــــان زیــــــــر پـــــــــا

زیــــر لــــب بــــا خـــود تـــرنـــم داشتن ........ بــــر لـــب غــــمگــین تــبــسم کــــاشـتن

عـــشق، آزادی ، رهــــــایی ، ایــــمــنی ........ عـــشق، زیـبــایـی ، زلا لـــی ، روشـــنی

عـــشق یـــعنی تُــنـــگ بـی مـــاهی شده ........ عـــشق یـــعنی مــــــاهــی راهــی شــــده

عـــشق یـــعنی آهــــــــویـــی آرام و رام ........ عـــشق صـــیـــادی بـــــدون تــیـــر و دام

عـــشق یـــعنی بـــرگ روی ســـاقـــه ها ........ عـــشق یعنی گُــــل بــــه روی شــاخه ها

عـــشق یـــعنی از بــــدی هــــا اجتـنــاب ........ بــــردن پـــــــروانـــه از لـای کــــتــــــاب

در میـــان ایــــن همه غـــوغـــا و شــــر ........ عـــشق یـــعنی کــــاهـــش رنـــــج بشــر

ای تـــوانــــا، نـــاتـــوانِ عشـــق بــــاش ........ پـهــلـــوانــــا، پــهــلـوانِ عـــشق بــــاش

ای دلاور، دل بـــدســــت آورده بـــــــاش ........ در دلِ آزرده مـــنـــزل کـــــــرده بــــــاش

عـــشق یـــعنی تــشـنه ای خـــود نیز اگر ........ واگـــذاری آب را بــــر تــــشـــنــه تــــــر

عـــشق یـــعنی ســـاقی کــــوثـــر شــــدن ........ بـــی پــر و بـی پـیــکر و بی ســـر شـدن

عـــشق یـــعنی خـــــدمـــت بــــی مــنــتی ........ عـــشق یـــعنی طــــاعـــت بــــی جــنــتی

گــــاه بــــــر بـــی احـتـرامــی، احــتـــرام ........ بخشش و مـــردی بـــه جــــای انــتــقــام

عـــشق را دیـــدی، خــودت را خــاک کن ........ ســیـنه ات را در حضورش چــــاک کـــن

عـــشق یـــعنی مشکـــلـــی آســــان کنــی ........ دردی از درمــــانــده ای درمــــان کـــنی

عـــشق یـــعنی خــویشــتن را گــــم کنــی ........ عـــشق یـــعنی خـــویـش را گــندم کـــنی

عـــشق یـــعنی نـان ده و از دیـــن مپرس ........ در مقـــــام بــخــشش، از آئــین مپـــرس

هــــر کسی او را خـــدایـــش جـــــان دهد ........ آدمـــی بــــایــــد کـــه او را نـــــان دهــد

در تـــنور عــــاشـــقـــی ســــردی مـــکن ........ در مــــقــام عـــشق، نــــامـــردی مـــکن

لاف مــــردی مـیزنی، مــــردانــه بـــــاش ........ در مســـیر عــــاشـــقی افسانـــه بـــــاش

دیـــــن نـــداری، مــردمــی آزاده بـــــاش ........ هـــرچـــه بـــالا مــیــروی افــتـاده بـــاش

در پنــــاه دیــــــن، دکـــانـــداری مـــکـــن ........ چـــون بــه خـلوت می روی کـاری مکن

عـــشق یـــعنی ظــــاهـــر بــاطـــن نــمـــا ........ بـــــاطـــنی آکـــنــده از نــــــور خـــــــــدا

عـــشق یـــعنی عــــارف بـــی خـــرقه ای ........ عـــشق یـــعنی بـــنــده بـــی فـــرقـــه ای

عـــشق یـــعنی آنــچــنـــان در نــیــسـتــی ........ تــــا کـــــه مـعـــشـوقــــت نــدانـد کیستی

عـــشق یـــعنی ذهـــن زیــبـــــا آفـــریـــن ........ آســــمـــانـــی کـــــــردنِ روی زمــــیــــن

عـــشق گــوید مست شـــو گــــر عـــاقـلی ........ از شــــراب غــــیـــر انـــگـــوری ولــــی

هــــر کــــه بـــا عشق آشنا شد مست شد ........ وارد یــــک راه بـــی بــن بـــســـت شـــد

کــــاش در جــــامم شـــــراب عشق بــــاد ........ خــــانه جـــــانم خــــــراب عـــشق بـــــاد

هــــر کجـــا عشـــق آیـــد و ساکـــن شود ........ هـــر چـــه نـــا ممکن بــود ممکن شــود

در جـهان هــر کــارِ خوب و ماندنی است ........ رد پــــای عـــشق در او دیــــدنــی اســت

شعـــرهــــای خـــــوبِ دیـــــوان جهــــان ........ شرح عـــشق است و ســرود عـــاشقــان

«سالک» آری، عشق رمزی در دل است ........ شرح و وصف عشق، کاری مشکل است

عشـــق یعنــــی شــــور هستی در کــــلام ........ عـــشق یـــعنی شـــعـــر، مستی، والسلام

Hosted by Tinypic.com

بوسه يعني وصل شيرين دو لب
بوسه يعني خلسه در اعماق شب
بوسه يعني مستي از مشروب عشق

بوسه يعني آتش و گرماي تب


بوسه يعني لذت از دلدادگي
لذت از شب , لذت از ديوانگي
بوسه يعني حس طعم خوب عشق
طعم شيريني به رنگ سادگي



بوسه آغازي براي ما شدن
لحظه اي با دلبري تنها شدن
بوسه سرفصل كتاب عاشقي
بوسه رمز وارد دلها شدن



بوسه آتش مي زند بر جسم و جان
بوسه يعني عشق من , با من بمان
شرم در دلدادگي بي معني است
بوسه بر مي دارد اين شرم از ميان


طعم شيرين عسل از بوسه است
پاسخ هر بوسه اي يك بوسه است
بهترين هديه پس از يك انتظار
بشنويد از من فقط يك بوسه است


بوسه را تكرار مي بايد نمود
بوسه يعني عشق و آواز و سرود
بوسه يعني وصل جانها از دولب
بوسه يعني پر زدن , يعني صعود

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه پنجم دی 1385ساعت 16:29  توسط افلاطون  | 

توی این دنیای نامرد  دو نفر بودن که خیلی همدیگه رو دوست داشتن

دختره کور بودو عاشق پسره...

همیشه بهش می گفت:اگه من دو تا چشم داشته باشم

تا ابد پیشت می مو ندم...

تا اینکه یروز یکی پیدا شد  و چشماشو داد به دختره

دختره تا دید پسره کوره گفت:من نمی تونم تا آخر عمر با یه کور زندگی کنم

دیگه نمی خوامت ...

برو...

پسره لبخند تلخی زدو گفت:باشه میرم

فقط مواظب چشمام باش

تابکی چشم انتظاری؟ سوختم

ابراي پاييزي دلگير من
جوون تراي چهره ي پير من
چشمهاي من بي خبراي ساده
منتظراي دل به جاده داده

مردمكاتون به كجا زل زدن
باز م‍ژه هاتون به كجا پل زدن
كاشكي بدونيد كه دارم هنوزم
از اشتباه قبليتون مي سوزم


با اينكه هيچ كس نيومد پيش من
شب زده ها چشماي درويش من
تنها نبودم حتي يك دقيقه
با تنهايي كه بهترين رفيقه
كه بهترين رفيقه

 

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم دی 1385ساعت 16:51  توسط افلاطون  | 

 با  اجازه از گلی خانم:

پدر خانواده از اینکه دختر پنج ساله اشان مقداری پول برای خرید کاغذ کادوی طلایی رنگ مصرف کرده بود، ناراحت بود چون همان مقدار پول هم به سختی به دست می آمد.
دخترک با کاغذ کادو یک جعبه را بسته بندی کرده و آن را زیر درخت خونه شون گذاشته بود.
صبح روز بعد، دخترک جعبه را نزد پدرش برد و گفت: بابا، این هدیه من است.
پدر جعبه را از دختر خردسالش گرفت و آن را باز کرد.
داخل جعبه خالی بود!
پدر با عصبانیت فریاد زد: مگر نمی دانی وقتی به کسی هدیه می دهی باید داخل جعبه چیزی هم بگذاری؟
اشک از چشمان دخترک سرازیر شد و با اندوه گفت: باباجان، من پول نداشتم ولی در عوض هزار بوسه برایت داخل جعبه گذاشتم.
چهره پدر از شرمندگی سرخ شد، دختر خردسالش را بغل کرد و او را غرق بوسه کرد.

(ممنون از گلی خانم بخاطر  مطلب قشنگش)

  

تا بکی چشم انتظاری؟ سوختم

وبازهم گلنوش عزیز که همیشه مطالبش دست اوله...

کوه از پشت من بالا مي رود. من را مي نوردد و از سمت ديگرم پايين مي آيد. حالا من پشت کوه هستم. از کوه بالا مي روم، کوه را فتح مي کنم و از سمت ديگرش پايين مي آيم. حالا کوه پشت من است و هيچ کس زبانم را نمي فهمد، فکر مي کنند من از پشت کوه آمده ام. هر چه فرياد مي زنم به خدا من اهل همينجا هستم؛ اگر کوه از من بالا نمي رفت من هيچ وقت پشت کوه قرار نمي گرفتم، ولي هيچ کس باور نمي کند.

با تشکر از (گلنوش عزیز)

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم آذر 1385ساعت 16:21  توسط افلاطون  | 

تا بکی چشم انتظاری؟ سوختم  

:هسایه ی مرده ی من

صدای کرمی را می شنوم که به دوستش می گوید:

چشمهایش برای من است

ببین کرمها آمده اند نفرینمان کنند تا زیباتر شویم...

کرم در ستون فقراتم جاده میسازد

.....................

(مجید انصاری)

دوستان یک لحظه بر من بنگرید

درسکوت شب صدایم بشنوید

تابی از ماندن ندارم همدلان

بانگ درد ای خدایم بشنوید

هیچکس دستی به سویم وانکرد

آن دمی کز سوز غم میسوختم

دید اشکم را ولی هرگز نگفت

از جه بر این ره نگه میدوختم

دوستان رنگی ندارد زندگی

هرنفس بیهوده تر می سازدم

میرسد امشب به پایان قصه ام

من ز عمق تیرگی ها آمدم

(مهناز سلیمانی)

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم آذر 1385ساعت 16:7  توسط افلاطون  | 

 اين ديوانگيست ... كه از همه گلهاي رُز تنها بخاطر اينكه خار يكي از آنها در دستمان فرو رفته است متنفر باشيم... اين ديوانگيست ... كه همه روياهاي خود را تنها بخاطر اينكه يكي از آنها به حقيقت نپيوسته است رها كنيم

 رسم بازي عشق اين بود که من  بشمارم و تو قايم شوي به همان رسم هاي قديمي کودکانه (قايم باشک) هنوز نشمرده بودم که رفتي و چنان ناپيدا که براي هميشه بدنبالت سرگردان و آواره شدم لعنت به اين بازي بچه گانه ! لعنت

 

 

 

 تا بکی چشم انتظاری؟ سوختم

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم آذر 1385ساعت 17:34  توسط افلاطون  | 

 لطفا" این کادر سیاه را سلکت آل کنید... 

ساحل تنهایی

دلتنگی ...

گریه کن گریه قشنگه ...

گریه سهم دل تنگه ...

گریه کن گریه غروره ...

مرحم این راه دوره ...

سر بده آغاز حِق حِق ...

خالی کن دلی که تنگه ...

گریه کن گریه قشنگه ...

گریه قشنگه ...

گریه سهم دل تنگه ...

گریه کن گریه قشنگه ...

بزار پروانه ی احساس ...

دلِتو بغل بگیره ...

بغض کهنه رو رها کن ...

تا دلت نفس بگیره ...

نکنه تنها بمونی ...

دل به غصه ها بدوزی ...

تو بشی مثل ستاره ...

تو دل شبا بسوزی ...

گریه کن گریه قشنگه ...

گریه سهم دل تنگه ...

گریه کن گریه قشنگه ...

گریه سهم دل تنگه ...

گریه کن کریه غروره ...

مرحم این راه دوره ...

سر بده آغاز حِق حِق ...

خالی کن دلی که تنگه ...

گریه کن گریه قشنگه ...

گریه قشنگه ...

گریه سهم دل تنگه ...

گریه کن گریه قشنگه ...

قشنگه ...

قشنگه ...

 

  پروانه می شوم     ......وبر روی پنجره ی خانه ات مینشینم

دست دراز می کنی و برمی داریم

آنوقت که از زیبایی پرهایم احساس لذت میکنی

من درد میکشم و انگشتانت می آزاردم

پرهای مرا می کنی و پیکر نحیف مرادر کنار خاکروبه ها می اندازی

پرهایم حرامت باد...

آنگاه که در دفتر خاطراتت می چسبانی  تا نوشته های بی ارزشت را با زیبایی شگرف

پرهایم

زیباسازی

تو چه میدانی قصه ی یک پروانه را

آنوقت که از خنده ی تلخ تاریکی می هراسد

وبی اختیار بسوی روشنی ها میرود؟

تو چه میدانی پروانه شدن را

آنگاه که با بانگ خروس از پیله بیرون می آید

وتمامی طبیعت را با زیبایی منحصر به فرد بالهایش

خیره می کند

و کودکان منزوی را این سو و آنسو می کشاند؟

تو چه می دانی پروانه شدن را؟

(مجیدانصاری)

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفدهم آبان 1385ساعت 16:3  توسط افلاطون  |